ไปเที่ยวทุ่งดอกทานตะวันที่ลพบุรีมา....มีความสุขมาก  ...แบบว่าเดินทางตามแผนที่ด้วยเลยป้ายบ้าง   ....ย้อนกลับบ้าง   ....ก็หลง ๆ  วน ๆ กันอยู่  สนุกดีค่ะ

 

 

 

 

 

เมื่อวันก่อนฟังเพลงหมอโอ๊ค ชอบจัง.......

"แต่ความคิดถึงมันห้ามไม่ไหว มันคงห้ามไม่ไหว คิดถึงอย่างไรก็คงคิดถึงอย่างนั้น"

นั่นซิคิดถึงอย่างไรก็คงคิดถึงอยู่อย่างนั้น........ถ้าความรู้สึกส่งผ่านอากาศไปได้ ขอให้เธอรับรู้ถึงความคิดถึงนี้ด้วยนะ

..........หลายวันก่อนได้นั่งดูรายการโทรทัศน์รายการหนึ่ง แขกรับเชิญของรายการเป็นชายหนุ่มพิการ ต้องนั่งรถเข็นตลอดเวลา แต่ตลอดการสัมภาษณ์เขาไม่มีอาการท้อแท้ให้เราเห็น สิ่งที่เราได้รับรู้และรับฟังก็คือชีวิตผู้ชายคนหนึ่งที่ในสมองคิดแต่เรื่องงาน ความพิการก็แค่เรื่องหนึ่งที่ผ่านเข้ามา แม้ว่ามันเข้ามาแล้วจะปักหลักอยู่อย่างถาวร ก็แล้วจะมีอะไรดีไปกว่า เรียนรู้ที่จะอยู่กับมัน

ทุกคนก็คงจะฝันถึงอะไรสักอย่างในชีวิต แต่จะไปให้ถึงฝันนั้นต้องทำอย่างไร มีคนบอกว่า ถ้าอยากถึงบ้านก็ต้องเดิน ถึงจะเจ็บปวดเพราะว่าไม่รู้ว่าจะต้องเดินอีกกี่ก้าว จะต้องเดินอีกกี่กิโล หรือจะต้องเดินให้ได้หมื่นแสนลี้เท่านักการเมืองปากหวานคนนั้น แต่เราก็ต้องเดินต่อไป

ใครบางคนอาจแอบเถียงในใจว่า แล้วทำไมต้องเดินเล่า รถราก็มีทำไมไม่ใช้ นั่นเพราะบางคนโชคดี ที่มีสิ่งอำนวยความสะดวก

อาจได้มรดกเจ้าคุณปู่มาซื้อจาร์กัวร์หรือเฟอร์รารี่ขับ

อาจจะก้มหน้าทำงานเอาโรคกระเพาะแลกกับโตโยต้า

อาจจะขอติดรถเพื่อนไป

หรือให้เลวร้ายที่สุดก็มีเงิน8 บาท ขสมก เขาก็ให้บริการแถมมีเงินทอนอีกต่างหาก

.......คนที่มีรถอาจใช้เวลาไม่นาน แต่ว่าคนที่เดินมาก็ใช่ว่าจะเสียเปรียบ เพราะว่าระหว่างทางอาจพบเจอผู้คน พบเจอเหตุการณ์ที่น่าประทับใจ อาจจะต้องออกนอกเส้นทางไปบ้าง อาจจะหกล้มหัวเข่าถลอก แต่ก็คงไม่หนักหนาจนถึงกับลุกขึ้นยืนใหม่ไม่ไหว แล้วคุณจะระวังมากขึ้น เพราะไม่อยากหกล้มไปอีก

.......บางครั้งระหว่างการเดินทางอันยาวไกล เราอาจต้องการการพักผ่อน นั่งไขว่ห้างจิบกาแฟร้านหรู แวะกินก๋วยเตี๋ยวข้างทาง เลี้ยวเข้าห้างสรรพสินค้า เปลี่ยนรองเท้าคู่ใหม่เพราะเดินมาจนรองเท้าสึก

เมื่อถึงที่หมาย เราก็จะได้ภาคภูมิใจกับความพยายามของตัวเอง ไม่แน่ว่าเราอาจเดินมาถึงก่อนคนที่นั่งรถมาก็ได้ เพราะรถแม้จะขับได้เร็ว แต่ถ้าหากเกิดอุบัติเหตุย่อมรุนแรง หรือรถอาจจะติดจนคนนั่งเหนื่อยใจ

คัดลอกมาจากเมลล์เพื่อนคนหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน อ่านแล้วอยากเดินกลับบ้านประจวบกับอีกเดือน สองเดือนข้างหน้าคงจะว่างมากขึ้นแน่ ๆ เนื่องมากจากเจ้านายรับพนักงานเพิ่มเพื่อมาเอางานเราไปแล้ว.......ก็เลยว่าจะเริ่มเดินกลับบ้านแล้ว